Solidarność Walcząca z 1982 roku.

38 rocznica powstania Solidarności Walczącej.

 

Podziemna organizacja antykomunistyczna, działająca w latach 1982-1992, założona w czerwcu 1982 we Wrocławiu z inicjatywy Kornela Morawieckiego, który był zwolennikiem ścisłej konspiracji oraz organizacji demonstracji ulicznych. Początkowo 1 lipca 1982 utworzono Porozumienie SW mając nadzieję, że będzie to luźna federacja grup i środowisk połączonych wspólnymi ideałami i programem. Założenie nie sprawdziło się i 11 listopada 1982 Porozumienie SW przekształcono w jednolitą organizację pod nazwą Solidarność Walcząca.

Kilkunastoosobowa Rada wybrała K. Morawieckiego na przewodniczącego SW.

Solidarność Walcząca z założenia była organizacją kadrową. Aby zostać jej pełnoprawnym członkiem, należało złożyć przysięgę. Możliwa była jednak działalność w organizacji bez złożenia przysięgi. Głównym ideologiem SW oraz autorem najważniejszych dokumentów programowych był Kornel Morawiecki, który w 1987 wspólnie z W. Myśleckim i A. Zarachem opracowali „Zasady ideowe i program Solidarności Walczącej”. Podstawą programu była walka z komunizmem i dążenie do odzyskania niepodległości.

Wolna Polska miała być demokracją parlamentarną na wzór państw Europy Zachodniej. Zaproponowano także własny model ustroju społecznego, jakim miał być solidaryzm. Sprzeciwiano się zawieraniu kompromisu z PZPR, którą należało odsunąć od władzy, dopuszczano możliwość użycia siły, nie wykluczano też walki zbrojnej.

Ważną rolę odgrywała symbolika patriotyczna – malowana na murach kotwica SW swym kształtem nawiązująca do symbolu Polski Walczącej. Istotną rolę w funkcjonowaniu SW odgrywały działania kontrwywiadowcze, za które odpowiadał Jan Pawłowski (prowadzenie obserwacji, nasłuch radiostacji SB i MO). Starano się również ściśle przestrzegać zasad konspiracji, m.in. poprzez prowadzenie dokładnej samoobserwacji, używanie pseudonimów, gubienie „ogona”, dublowanie kluczowych funkcji, unikanie powiązań poziomych, eliminację „spalonych” mieszkań i punktów kontaktowych.

21 sierpnia 1983 podpisano porozumienie o współpracy z Ogólnopolskim Komitetem Oporu Rolników i 22 lutego 1985 porozumienie z Liberalno-Demokratyczną Partią „Niepodległość”.

W 1988 w celu wspierania ruchów niepodległościowych w Europie Wschodniej (szkolenia, dostawy sprzętu drukarskiego) utworzono Wydział Wschodni, kierowany przez Piotra Hlebowicza i Jadwigę Chmielowską.

Na skutek złamania zasad konspiracji 9 listopada 1987 aresztowano K. Morawieckiego i H. Łukowską-Karniej. Chcąc uniknąć procesu przywódców SW, władze postanowiły wysłać ich za granicę, bez prawa powrotu. 30 kwietnia 1988 w wyniku podstępu Kołodziej i Morawiecki wylecieli do Włoch. Kilka dni później Morawiecki podjął nieudaną próbę powrotu do kraju, został zatrzymany na lotnisku w Warszawie i deportowany do Wiednia. Na przymusowej emigracji odwiedził m.in. Austrię, USA, Wielką Brytanię. 30 VIII 1988 nielegalnie powrócił do kraju, stając ponownie na czele SW.

Solidarność Walcząca stała na stanowisku, że warunkiem rozpoczęcia rozmów z władzami powinna być legalizacja „S”. Solidarność Walcząca była przeciwna porozumieniu przy Okrągłym Stole, domagała się całkowicie wolnych wyborów, wezwała do bojkotu wyborów zaplanowanych na 4 VI 1989. SW była też przeciwna wyborowi gen. Wojciecha Jaruzelskiego na prezydenta.

W lipcu 1990 ujawnił się Kornel Morawiecki. Utworzona przez SW Partia Wolności w 1991 bez powodzenia startowała w wyborach parlamentarnych.

W 1992 po obaleniu rządu J. Olszewskiego SW kolportowała „listę Antoniego Macierewicza”. Wkrótce potem SW decyzją Morawieckiego została rozwiązana.

Opracował Edward Radziejewski na podstawie artykuł Grzegorza Waligóry – https://sw.ipn.gov.pl/ws/historia/4537,Solidarnosc-Walczaca.html 

Od redakcji.

W dniu 12 lipca 2012 roku w działającym wtedy „Klubie Gazety Polskiej” gościliśmy trzech członków organizacji „Armenia” – podziemnej struktury w stanie wojennym oraz autonomicznego podziemnego „Radia Solidarność”: Andrzeja Ziółkowskiego ps. Czarny; Jacka Nieszczerzewicza ps. Marines oraz Michała Kirpluka ps. Michał z sekcji praskiej. Panowie zaprezentowali niezwykłą pamiątkę – skrzętnie przechowywany oryginalny sztandar „Solidarności Walczącej”.

Kim była „Armenia”

Armenia, głęboko zakonspirowane zaplecze techniczno-organizacyjne RKW Mazowsze. Działała od VII 1982 do VI 1989, formalnie jej zadaniem było opracowywanie ekspertyz technicznych, wytwarzanie sprzętu i tworzenie grup technicznych do jego obsługi. W rzeczywistości grupa stanowiła strukturę zastępczą RKW na wypadek aresztowań; kierował nią Wojciech Stawiszyński (podporządkowana mu też była grupa Łukasza Abgarowicza). Armenia składała się z kilku zespołów: Kwadratu, Nilu, Zespołu socjologicznego, Zegara i Komórki Socjalnej (KSA). Kwadrat – zespół techniczny pod kier. Janusza Radziejowskiego (ps. Jerzy), który zajmował się zbieraniem i weryfikacją projektów nadajników radiowych i innego sprzętu dla podziemia, jego produkcją i testowaniem. W skład zespołu wchodzili m.in. Waldemar Sałaciński (ps. Waldek), Grzegorz Lipski, Paweł Mieszkowski, Mirosław Koziej (ps. Wujek). Sukcesem Kwadratu było wyprodukowanie nadajnika radiowego Berta; testowano też urządzenie, które w razie wpadki miało niszczyć dokumenty oraz urządzenia do rozrzucania ulotek. Nil – zespół Radia „S” pod kier. Wojciecha Stawiszyńskiego (ps. Roman Górny) składał się z 3 grup: grupy odpowiedzialnej za emisję pod kier. Jerzego Klekowskiego (od 1984 – Grzegorza Buczka, ps. Łukasz), grupy przegrywającej audycje na kasety (krypt. Studio) w składzie Andrzej Gomuliński (ps. Olgierd) i jego żona Elżbieta oraz Grupy Specjalnej (GS), w skład której wchodzili m. in: Andrzej Alama (ps. Kolbe), Zbigniew Brzeziński (ps. Benek), Tadeusz Gawłowicz (ps. Tadek), Marek Harasiuk (ps. Generał), Grzegorz Jaworski (ps. Grześ), Michał Kirpluk (ps. Michał), Andrzej Kołodziejski (ps. Kołodziej), Jacek Nieszczerzewicz (ps. Marines), Marek Nieszczerzewicz (ps. Młody II), Ireneusz Przytuła (ps. Młody), Robert Przytuła (ps. Robert), Paweł Sokołowski (ps. Baron), Piotr Zalewski (ps. Paweł), Andrzej Ziółkowski (ps. Czarny). Zespół socjologiczny – pod kier. Barbary Fedyszak-Radziejowskiej (ps. Janka), zajmował się organizowaniem sieci obserwatorów w zakładach pracy, przygotowywaniem tematów obserwacji i opracowywaniem ich wyników; w skład zespołu wchodzili: Tadeusz Zembrzuski, Izabela Sendłak, Tadeusz Burger. Zegar – zespół gospodarczy pod kier. Heńka Skalskiego, zajmował się inwestowaniem części pieniędzy RKW w legalnych firmach prywatnych. Powstała w poł. 1984 Komórka Socjalna Armenii, kierowana przez Izabelę Jarosińską, miała za zadanie udzielanie pomocy prawnej i finansowej aresztowanym oraz pomocy socjalnej współpracownikom Armenii. Poza wymienionymi zespołami w Armenii pracowali także: Jacek Arct (ps. Chemik), Bohdan Skaradziński (ps. Doktor Piotr) opracowujący dla RKW analizy prasy partyjnej i rządowej, Maria Arcisz (ps. Katarzyna) zbierająca informacje o sytuacji w innych regionach i gromadząca prasę podziemną. Przedstawicielem Armenii na Zachodzie był Ludomir Lasocki.

Za stroną: http://www.encysol.pl/wiki/Armenia

Bądź pierwszy, który skomentuje ten wpis!

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.