Trzydziesty siódmy dzień Powstania.

Powiśle utracone

 

 

6 września 1944

 

 

Decydujące natarcie Niemców na Powiśle. Trwa atak z kilku stron.
Obrońcy nie są w stanie powstrzymać naporu nieprzyjacielskiego. Zapada decyzja opuszczenia Powiśla. Wieczorem dzielnica zostaje całkowicie opanowana przez Niemców.
Ogromne straty powoduje bombardowanie. Wielu rannych ginie w walącym się szpitalu przy ul. Konopczyńskiego, wielu pali się żywcem w szpitalach przy Pierackiego 3/5 i 10 (dzisiejsza Foksal).
W gruzy zamienia się gmach Konserwatorium na Okólniku i cyrk Staniewskich przy Ordynackiej, grzebiąc dziesiątki ludzi.
Mieszkańcy wypędzani są z domów na punkt zborny przy ul. Browamej, a stąd na Wolę.
Ludność masowo ucieka do Śródmieścia, za linię ul. Nowy Świat.

W nocy z 5 na 6 września trwają walki w zgliszczach szpitala św. Łazarza. przy Książęcej i budynkach na skarpie. Chodzi o zabezpieczenie przejścia na Czerniaków.

Gen. Leopold Okulicki „Kobra” zostaje p.o. Szefa Sztabu KG AK.

Ginie szef Wydziału I Komendy Okręgu Warszawa AK mjr Wacław Kuliszewski „Asesor”.

Niemcy zrzucają ulotki wzywających ludność cywilną do opuszczenia Warszawy w dniach 7 i 8 września.

Połączenie pism „Barykada” i „Warszawa Walczy”, które tworzą od tego momentu gazetę „Barykada. Warszawa Walczy”.

Armia Czerwona zajmuje Ostrołękę.

opracował: Maciej Janaszek-Seydlitz

Niemcy przystępują do ostatecznego szturmu na Powiśle, uderzając z trzech stron (od północy, południa i wschodu) na powstańcze pozycje. Natarciu towarzyszą naloty i ostrzał artyleryjski. Uszkodzenie Biblioteki Krasińskich i Gmachu Konserwatorium. Niemcy ostrzeliwują szpital przy ulicy Pierackiego 3 (dziś Foksal), w którym płonie żywcem około 80 rannych.

Wobec przygniatającej przewagi wroga siły powstańcze wycofują się z Powiśla na Warecką i Chmielną. Część wybrzeża nadwiślańskiego znajduje się teraz w rękach niemieckich. W trakcie ewakuacji powstańcza żandarmeria samowolnie rozstrzeliwuje na ulicy Pierackiego około 40 uwięzionych Volksdeutschów.

Mieszkańcy Powiśla są wśród mordów i gwałtów wypędzani ze swych domów, po czym gromadzeni na ulicy Browarnej i przez Ogród Saski gnani na Wolę, a następnie do obozu w Pruszkowie.

W ręce Niemców wpadają powstańcze szpitale na Powiślu. Przy ulicy Tamka 3 (piwnice firmy Alfa-Laval) SS-mani mordują 11 ciężko rannych AK-owców oraz ich kapelana, o. Michała Czartoryskiego. Przy pobliskiej barykadzie rozstrzeliwują trzydziestu polskich cywilów.

Z depeszy Bora-Komorowskiego do Londynu:
Sytuacja osiąga swój punkt kulminacyjny. Ludność cywilna przeżywa kryzys, który może mieć zasadniczy wpływ na oddziały walczące. Przyczyny kryzysu: coraz silniejsze i zupełnie bezkarne ostrzeliwanie i burzenie miasta, świadomość, że npl [nieprzyjaciel] dąży do zniszczenia całego obszaru na wzór Starówki, bezterminowe przedłużanie się walki, coraz mniejsze porcje głodowe dla pogorzelców i szybkie wyczerpywanie się żywności dla pozostałych, wielka śmiertelność wśród niemowląt, agitacja czynników wrogich, brak wody i elektryczności we wszystkich dzielnicach. (…) Amunicja jest na wyczerpaniu. (…) Na szybkie opanowanie Warszawy przez Sowiety nie liczymy.

 

 

WikiPediaKategoria: Kalendarium powstania warszawskiego
https://creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0/