Trzydziesty trzeci dzień Powstania.

 

Upadek Starego Miasta

 

 

2 września 1944

 

Kanałami ewakuowano 5.000 żołnierzy (z tego 3.000 rannych) i 6.000 ludności cywilnej. Na Starówce pozostało około 35.000 osób, z tego około 7.500 ciężko rannych.
Wkraczający esesmani i własowcy dokonują masowych mordów. Zabijają starców i chorych. Palą żywcem i rozstrzeliwują rannych w szpitalach piwnicznych. Tego samego dnia Niemcy mordują 1.300 osób.
Osoby ocalałe z pogromu, poprzez Pruszków, wywożone są do obozów koncentracyjnych.

W kolejnym nieudanym szturmie na Uniwersytet bierze udział powstańczy samochód pancerny „Kubuś”.

Potężne bombardowanie Śródmieścia niszczy wiele domów na Wspólnej, Złotej, Śliskiej, Siennej, pl. Trzech Krzyży. Rozbity zostaje kościół św. Aleksandra i gimnazjum im. Królowej Jadwigi, pod którego gruzami ginie kilkudziesięciu powstańców.
Korzystając z zamieszania spowodowanego nalotem, gwałtownym wypadem kompania por. Kazimierza Leskiego „Bradla” batalionu AK „Miłosz” zajmuje gmach YMCA przy ul. Konopnickiej 6.

Po kilku dniach krwawych zmagań pada Sadyba. W niektórych punktach oporu powstańcy walczą do ostatniego żołnierza. Pod niemieckim naporem siły powstańcze wycofują się z Sadyby.
Niemcy zyskują dostęp na ul. Czerniakowskiej i Belwederskiej oraz pozycje wyjściowe do ataku na Sielce.
Po upadku Starówki na północy i Sadyby na południu zaciskają się kleszcze wokół terenów zajętych przez powstańców.

Na Żoliborzu zgrupowanie „Żmija” obsadza Marymont i dolny Żoliborz, a zgrupowanie „Żubr” mjr Władysława Jelenia-Nowakowskiego „Serba” olejarnię przy Gdańskiej i szkołę na Kolektorskiej.

Rekordowa liczba ponad 120 niemieckich nalotów bombowych na Warszawę.

 

 

 
opracował: Maciej Janaszek-Seydlitz